Stel uw vraag

Douwe, een Leermeester..

Jaren geleden kwam er een nieuwe stagiaire op Het Hegeveld. Ik denk dat ze niet bepaald een helder beeld had van wat er zich afspeelt in een dierenpension. Op keurige schoentjes en nette kleding maakte ze haar opwachting op haar eerste dag.. Gelukkig leerde ze heel snel; had ze haar kleding aangepast en droeg ze stoere rubberen laarzen en binnen de kortste keren werkte ze zelfstandig, spoot de kennels schoon, waste de bakken af en hielp mee de honden te borstelen... Ze had er duidelijk lol in. Maar op Het Hegeveld zijn meer dieren dan alleen honden. Er was namelijk Douwe.. Voor iemand die doodsbenauwd voor paarden is, is Douwe groot, zwart en angstaanjagend. In die dagen was hij ook nog een jonge, ongecastreerde hengst met het bijbehorende temperament. Douwe liep in die jaren meer op zijn achterbenen dan op alle vier.. Een imposant gezicht hoewel hij nooit dreigde maar heel speels en voorzichtig zich op zijn achterbenen verhief. Ik heb Douwe namelijk als veulen gekocht en zelf opgevoed. Het is een goudeerlijk paard.

De stagiaire begon met voorzichtig borstelen; Douwe voelde de angst van het meisje en bleef altijd bijzonder rustig staan als ze bezig was. Het zelfvertrouwen groeide heel snel bij de stagiaire en ook hier was ze supersnel van begrip en voelde Douwe erg goed aan. Binnen de kortste keren bracht ze Douwe dan ook dagelijks zelfstandig naar het weiland. Voor die tijd had ze hem dan al zijn staldeken afgedaan, geborsteld, hoefjes gekrabd en het halster omgedaan. Haar angst was totaal verdwenen en ze had het paard volledig onder controle.. Dat ging goed tot die ene dag... Ik keek natuurlijk altijd van een afstand toe om de boel in de gaten te houden en zag dat Douwe plotseling stil stond. Op de rem! Hij was haar aan het uit proberen die bandiet!!! De stagiaire trok uit alle macht aan het halster, zweet op het voorhoofd, rood aanlopend stond ze aan 500 kilo paard te trekken. Het gezicht van Douwe stond ontspannen, vriendelijk maar onverzettelijk...Inwendig moest ik lachen; ik kende zijn streken.. "Hij wil niet meer," riep ze hulpeloos..."Nee," zei ik, "dat zie ik." Ik stelde voor dat als ze niet bij machte was om een paard van zijn plek te slepen, ze misschien iets anders moest proberen... Toen ik zei dat ze misschien eens vriendelijk kon vragen keek ze heel verwonderd maar ze liet het halstertouw slap hangen en vroeg Douwe mee te gaan... De jonge hengst liep als een mak schaap achter haar aan de wei in....

Douwe leert ons dat vriendelijk vragen en samenwerken beter helpt dan dieren dwingen.. Geduld en wederzijds respect werkt op de lange duur beter dan dwang en straf...



Witte Herders

"Kijk maar wat je er mee doet," riep ze vrolijk en terwijl ze het autoportier dichttrok klonk het; "mijn zegen heb je!" En terwijl het vrouwtje wegreed voor een vakantie naar Bulgarije bleef ik haar staan nakijken met de 2 witte herders...  Onder een kopje koffie had ze verteld dat de dames niet met andere honden konden; ze zouden ze grijpen. Ik vertelde over ervaringen met groepen honden en dan met name over onzekere honden zoals haar herders die veel konden leren van de therapeutische werking van een stabiele en uitgebalanceerde groep honden.
Aangezien ik een pension run is de groep nooit hetzelfde maar wél kan ik altijd bouwen op mijn eigen honden en op mijn rol als roedelleider in welke groep dan ook. Ik nam de herders mee het speelbos in. Daar konden ze even bijkomen van alles, snuffelen en op hun dooie akkertje de boel verkennen... Ondertussen dacht ik na; een grote reu met zelfvertrouwen moest ik hebben.. Ja, natuurlijk; de Cane Corso!! Door niets uit het veld te slaan! En een ouderwetse, stabiele Duitse herder... De andere honden waren in de kennels en ik constateerde dat de witte herders niet reageerden op het geblaf van de andere honden. Heel positief! De Cane Corso kwam als eerste naar buiten. De dames stormden op hem af maar voor ze er waren stond ik er tussen. Een duidelijk en rustig "nee" van mijn kant was voldoende om ze te stoppen. Niet dat de Cane Corso ook maar met de ogen knipperde trouwens, hij ging zijn eigen dingen doen zonder de dames een blik waardig te keuren. Die keken wat sneu en toen ook de Duitse herder rustig naar buiten liep om zijn eigen gang te gaan en de teefjes totaal negeerde liepen ook de witte herders rustig in het bos. En zelfs vanuit de kennels was er rust.. De nieuwkomers waren geaccepteerd door de rust die de twee reuen uitstraalden en automatisch de honden in de kennels ook... Zo simpel kan het zijn.. Binnen 5 minuten was de toon gezet voor een heerlijke vakantie waarbij de twee dames hebben gespeeld met diverse soorten honden, zowel reuen als teven, klein en groot. We hebben geknuffeld, ballen gegooid, er werden gaten gegraven, lekkere verse dingen gegeten en ze hadden heel veel zelfvertrouwen gekregen. Na ruim twee weken konden ze hun verbaasde vrouwtje blij begroeten en hadden we heel wat te vertellen...



 

 

Moordhond?

Enkele dagen geleden werd het dorp opgeschrikt door de afschuwelijke moord op Jack Russel Jock.

De dader is zonder meer de Bull Mastiff Boy. Een imponerende, zelfs voor zijn ras bijzonder grote hond. Het dorp staat op zijn kop en iedereen heeft zijn oordeel klaar: Boy is agressief. Volgens het baasje van arme Jock zouden zelfs kinderen gevaar lopen…

Aangezien ik Boy al jaren door en door ken omdat hij drie keer per week in "Het Hegeveld" in de dagopvang komt was ik natuurlijk erg geschrokken door het nare bericht. Toch had ik direct mijn twijfels. Boy kan in mijn ogen nooit uit het niets een hond aanvallen omdat hij absoluut niet agressief is en ook in mijn pension nooit agressieve uitvallen heeft gedaan naar andere honden. Sterker nog; Boy loopt tussen mijn mopshonden en is de goedheid zelve. Hij speelt veel met mijn Rottweilerpup en vind het prima als zij in zijn oren of keelhuid hangt. Ook kan Boy het prima vinden met een Fila Brasileiro. Als ze toevallig samen in de dagopvang zitten zijn de honden de koning te rijk, aan het eind van de dag zijn ze allebei bekaf van het spelen…

Nou ken ik de arme Jock niet natuurlijk maar de Jack Russel in het algemeen is mij zeer goed bekend. Het zijn kleine, pittige hondjes die momenteel in overvloed worden gekocht als schoot- cq huishond maar oorspronkelijk zijn deze honden gefokt voor de vossenjacht. Dit houdt in, dat de kleine lefgozertjes het hol van de vos in gaan om daar de vos in zijn eigen omgeving dood te bijten. Daarvoor moet je als hond natuurlijk flink wat in je mars hebben en voor een duvel niet bang zijn! De meeste Jack Russels zijn dat dan ook niet. Ze hebben een bijzonder hoge dosis aan overmoed en dat verklaart ook de vele bijt incidenten door o.a. herders etc. Jack Russels weten namelijk niet dat ze een klein lichaampje hebben en betreden andere, dus ook grote honden, als hun gelijke. Of liever gezegd; als hun mindere. Aangezien andere honden daar niet altijd van gediend zijn, zullen deze dan ook van zich afbijten.

De baasjes zijn vaak verrukt als de kleine pup al zo grappig op iedereen afstormt en probeert de volwassen honden uit te dagen. Vertederend wordt het beestje dan in de armen genomen en beloond! Ondertussen groeit het diertje in sneltreinvaart op tot jonge hond met een enorm meerderwaardigheidscomplex en blijft het aanvallende gedrag ook als volwassen hond naar andere honden toepassen. Waar de volwassen hond het gedrag van de pup nog kan tolereren doet hij dat bij de volwassen Jack Russel absoluut niet meer en zal zich gaan verdedigen tegen de felle, snelle, bijtende honden.

In het geval van Boy leert navraag dat Boy als jonge pup door dezelfde Jock in zijn achterpoten is gebeten. Ook blafte Jock regelmatig veel en uitdagend naar Boy. Per ongeluk waren beide honden nu los en vond Boy het nodig de Jack Russell na het aanvallend geblaf te corrigeren en ja, inderdaad… in de machtige kaken van een Bull Mastiff heeft zo’n kleine vent geen kans.

Heel veel mensen denken dat kleine hondjes schattig zijn en dus geen behoefte hebben aan leiding. Uiteraard zijn Jack Russels schattige honden mits ze op de juiste wijze opgevoed worden en de baasjes inzicht hebben in het ras; een GROTE, FELLE hond in een klein lichaam.







Agressief?

Op een herfstige avond werd ik gebeld. Aan de andere kant van de lijn klonk een geëmotioneerde man. Hij kwam amper uit zijn woorden en zijn vrouw, ook duidelijk geëmotioneerd, nam het gesprek over. Het ging over hun kruising Rottweiler x Bordeaux Dog. De hond was in een goed aangeschreven pension geweigerd omdat hij agressief zou zijn en had gegromd. Het arme echtpaar was nu helemaal overdonderd want zo kenden zij Bowie niet. Hij is volgens hun lief naar hun kleine kinderen en hun vriendjes en ook naar de kruising Shih-Tzu die deel van het gezin uitmaakt. Ze waren zo overstuur dat ze de hond al op Marktplaats hadden gezet want de dierenpensionhouder had stellig beweerd dat de hond onbetrouwbaar was, ze was er zelf ook bang voor.
Uiteindelijk kwamen ze laat in de avond op de een of andere manier toch bij mij terecht. We maakten een afspraak om kennis te komen maken.

Toen Bowie uit de auto stapte kreeg ik kippenvel; Wat leek deze hond veel op mijn ouwe, trouwe Ben. Wat een schitterende reu! Hij leek wat onzeker door alle geuren en geluiden maar toen wij aan de koffie zaten en Bowie rustig rond kon snuffelen was het ijs snel gebroken. Hij was lief en zijn ogen lieten een fijne hond zien. De dierenpensionhouder had gezegd dat Bowie een kruising Rhodesian Ridgeback was want hij had de haren overeind. Dat was volgens haar een teken van agressie. Dat wordt ons ook geleerd. Alleen heb ik in de praktijk geleerd dat het meestal een vorm van onzekerheid is en als het dier daar overheen wordt geholpen gaat het z.g. borstelen vanzelf weg. Wanneer het dier in die onzekerheid blijft en zich ook daadwerkelijk aangevallen voelt kan hij de neiging hebben van zich af te bijten. Angstbijten wordt dat genoemd. Mijn doelstelling is deze honden over hun onzekerheid heen te helpen, liefst met andere honden want dat zijn de beste leermeesters. Bowie bleef een weekend logeren en mocht eerst kennismaken met een paar teefjes. Al gauw merkte ik dat hij goede signalen gaf aan andere honden. Hij zocht de confrontatie niet op en als een andere hond naar hem toeliep onderging Bowie het begroeten en kennismakingsritueel. Nadat ik Bowie ook met een zeer sociale reu kennis had laten maken zag ik al gauw dat hij ook daar prima mee om kon gaan.

Bowie is natuurlijk allang van Marktplaats af en is ondertussen een graag geziene gast op "Het Hegeveld" waarbij hij heerlijk speelt met reuen en teven en ik heb nog nooit een verkeerde grom of signaal van hem vernomen. Sterker nog; Bowie helpt nieuwe gasten om hun zelfvertrouwen te winnen en stelt ze door zijn gedrag op hun gemak… Al met al ben ik heel blij met deze fijne gast!