Stel uw vraag

Omgeving

 

Mien Drenthe
Ik heb oe lief, mien eig´n Laandtien,
mien olde Drenthelaand.
´k Hol van de eenvoud in oen schoonheid,
´k heb oe mien hart verpaand!
Mien taoke valt mi´j lichte,
want steeds blieft aan mien zied,
De geest van ´t olde Drenthe,
daorum vergeet ´k oe niet.
´k Heur nog de held´re schaopenklokkies,
bi´j ´t zinken van de zun,
As schaopies keerden van de heide,
as moeke veur oes zung.
O, kon ´k nog ienmaol heuren,
dat lied in ´t schemeruur,
En vaoders mooi verhaoltien,
bi´j ´t vrolijk knappend vuur.
´k Zie nog oen brink mit stoere ieken,
waor ik mien makkers vond.
Waor ik mien twiegen mantie vulde,
mit ekkels glad en rond.
Daor bi´j die olde linde,
kwam ´k mit mien vrienden saom.
Zo menig vriend ging henen,
de schors bewaort zien naom.
De roege boswal langs oen velties,
war mien luilekkerlaand.
Die gaf mi´j lekk´re zoete brummels,
oet milde gulle haand.
Daor gaorde ik de braandstof
veur ´t olt en heilig vuur,
As lentes aodem wekte,
oen sluim´rende natuur.
Waor nog de held´re koele veenplas,
oen vredig stroompje voedt,
Daor in dat wiede broene heivlak,
waor wilp en korhoen broedt,
Daor koelde ik mien spieren,
in ´t nat van zuuv´re wel,
Daor heb ik leren zwieren,
op scheuvels blaank en snel
Die beelden uut dat gries verleden,
bin ´k nooit weer kwiet ´eraokt.
Bi´j al de stried die ´k hebbe streden,
hebt zie mi´j staark ´emaokt.
Daorum van haarte dankbaor,
zing ´k oe mien schoonste lied,
Mien eig´n olde Drenthe,
vergeten kan ´k oe niet!